• Kontakt• Links
Anthologie

Horaz Carmina III 30

Exegi monumentum aere perennius
Regalique situ pyramidum altius,
Quod non imber edax, non aquilo impotens
Possit diruere aut innumerabilis

 

Annorum series et fuga temporum.
Non omnis moriar multaque pars mei
Vitabit Libitinam: usque ego postera
Crescam laude recens, dum Capitolium

 

Scandet cum tacita virgine pontifex.
Dicar, qua violens obstrepit Aufidus
Et qua pauper aquae Daunus agrestium
Regnavit populorum, ex humili potens,

 

Princeps Aeolium carmen ad Italos
Deduxisse modos. Sume superbiam
Quaesitam meritis et mihi Delphica
Lauro cinge volens, Melpomene, comam. 

Horaz Carmina III 30

Ausgericht' hab ich das Werk, länger als erznes lebt,
Pyramidischem Pracht-Schutt überlegenes,
Das kein Regen der höhlt, stürmender Wirbel nicht
Abzutragen vermag, noch unabsehbares
Heer von Jahren und Hinfall von Jahrhunderten.
Sterben kann ich nicht ganz, mein ein gemessener Teil
Steht der Sense nicht zu; fort in der Nachwelt Ruhm
Wachsen werd ich, beseelt, zum Capitol solang
Aufziehn schweigende Zwei, Jungfrau und Pontifex —
Ruhm, daß dort wo so wild donnert der Aufidus,
Und wo ärmer an Naß, Daunus ob ackernden
Völklein königlich saß, mir von gering her Macht
Worden, Äoler Kunst ersten italischen
Liedern zuzugestehn; maße Dir Hoheit an
Solch Erkämpftem gemäß, und in das delphische
Grün, Melpomene, flicht milder die Locke mir.

(Gedichte II/Übertragungen II. Hrsg. von Marie Luise Borchardt und Ulrich Ott unter Beratung von Ernst Zinn. Stuttgart: Klett-Cotta 2003 S. 200)

Catull: Carmina 8

Miser Catulle, desinas ineptire

et, quod vides perisse, perditum ducas.

fulsere quondam candidi tibi soles,

cum ventitabas, quo puella ducebat

amata nobis, quantum amabitur nulla.

ibi illa multa tum iocosa fiebant,

quae tu volebas nec puella nolebat.

fulsere vere candidi tibi soles.

nunc iam illa non vult: tu quoque, inpotens, noli,

nec quae fugit sectare, nec miser vive,

sed obstinata mente perfer, obdura.

vale, puella! iam Catullus obdurat,

nec te requiret nec rogabit invitam:

at tu dolebis, cum rogaberis nulla.

scelesta, vae te! quae tibi manet vita!

quis nunc te adibit? cui videberis bella?

quem nunc amabis? cuius esse diceris?

quem basiabis? cui labella mordebis?

at tu, Catulle, destinatus obdura. 

Catull: Carmina 8

Unglückscatull, laß ab von den Verrücktheiten,
Und was Du gar und aus gesehn, laß gar aus sein —
Ja wars ein Leben, eitel Schein und Sonntage,
Als Du die Schlich kamst, nach wie sie Dir voraufging
— Man hatte sie lieb, wie keine mehr geliebt sein wird —
Da denn erging Verschiedenerlei, das Spiel anging,
Dir ganz zu Willen, nicht zu ihrem Unwillen —
Das war ein Leben, eitel Schein und Glücksonnen.
Jetzt mag sie nimmer. Wehr Dich, sag, Du magst erst nicht,
Reiß nicht, was fort will, an Dich, oder nimms kläglich,
Nein, Kopf in Nacken trotz es durch unnachgiebig.
Gut Nacht, mein Kind. Catull ist jetzt unnachgiebig.
Sucht Dich gewiß nicht, will Dich nicht nun grad haben.
Zwar Du verlierst, und spürst was unbegehrt sein heißt.
Arg Arge, weh Dir. Denn was bleibt Dir groß übrig?
Wer wird zu Dir gehn? Wem wirst just nur Du hübsch sein?
Wen wirst Du lieben? Wessen Dich genannt hören?
Wen wirst Du küssen, wen und in den Mund beißen?
Doch Du, Catullus, bleibst dabei, unnachgiebig.

(Gedichte II/Übertragungen II. Hrsg. von Marie Luise Borchardt und Ulrich Ott unter Beratung von Ernst Zinn. Stuttgart: Klett-Cotta 2003 S. 186)